Α, τι ωραία πόλις αι Αθήναι. Επέστρεψα φίλοι μου και δεν τη χορταίνω. Λοιπόν ,το έγραφον και αλλού, ελπίζω τώρα να επείσθησαν οι φίλοι ότι ούτε κυνηγάει κανείς το απουσιολόγιον ούτε πολύ περισσότερο σπρώχνει ο οικοδεσπότης κανέναν. Δυστυχώς κατά την διαλεύκανσιν αυτής της κατηγορίας χάσαμε τον καλύτερον ενταύθα ιστολόγον, τον φίλον shareholder-cs. Ευελπιστώ ότι θα επιστρέψει τάχιστα, διότι μας λείπει.

Τι κακό είναι αυτό με τον όνο του διπλανού αδέλφια? Ντε και καλά να ψοφήσει? Τέλος πάντων, ο δικός μου όνος απεσύρθη ώστε να διαλογισθή, να ξεκουρασθή και να αποφύγη τα εξεχόντως τεταμένα νεύρα και επέστρεψε, διότι είναι καλόν νομίζω το ενταύθα λιβάδι. Ως έγραφον και αλλαχού, πραγματικώς ησθάνθην ότι δια να υπάρχει τοιαύτου ύφους και είδους έντασις, το ορθότερον ήτο μια μικρά διακοπή προς εκτόνωσιν.

Και καθώς ομιλώ δια τον εμόν όνον, ενεθυμηθην ότι παρηκολούθησα τις προάλλες μιαν εξαιρετικήν κινηματογραφικήν ταινία, με τίτλον «Ο Ρατατούης». Η υπόθεσις της είναι συναρπαστική, όσο και το μήνυμά της σημαντικόν. Ο Ρατατούης είναι λοιπόν αρουραίος ο οποίος όμως ξεχωρίζει εξ όλων των άλλων αρουραίων διότι έχει χάρισμα εις την μαγειρικήν. Παρακολουθών μια εκπομπή ενός διασήμου μαγείρου με μήνυμα “everybody can cook” ( ο καθείς δύναται να μαγειρεύση) και δια μιας σειράς συμπτώσεων ευρίσκεται πράγματι να είναι ο σεφ ενός μεγάλου εστιατορίου. Σας προτείνω ειλικρινώς να τη δείτε, χωρίς να σας πω περισσότερα, αλλά το μήνυμα είναι σαφές: ένας καλός μάγειρος μπορεί να προέρχεται από οπουδήποτε.

Καθώς λοιπόν σκεφτόμουν αυτό και φιλοσοφούσα καθ’ οδόν προς Αθήνας ενεθυμήθην τον σημαντικότερον Αθηναίον όστις ήρξατο την σειράν των γεγονότων που εισέτι διατηρούν την πατρίδα μας –παρά τας αόκνους προσπαθείας των κατοίκων της- εν τω παιγνίω της παγκοσμίου διαννοήσεως. Ο Σωκράτης λοιπόν ήτο κάποιος που το σημερινόν lifestyle θα οστράκιζε άνευ πολλών εξηγήσεων. Άσχημος, ξυπόλητος, φαλακρός, κακοντυμένος με απέχθεια προς την προσωπικήν υγιεινήν και πάντοτε φέρων τα αυτά τετριμμένα και ρυπαρά ενδύματα. Κι όμως, τέτοια περίεργα όντα είναι αι ιδέαι, που επέλεξαν αυτόν, δια να κάμουν την έναρξιν της θριαμβευτικής τους πορείας δια του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους προς την Ακαδημίαν και το Λύκειον και το Μουσείον το εν Αλεξανδρεία, όπου και η Μεγάλη Βιβλιοθήκη και όλα τα άλλα ιδρύματα που έως της σήμερον διατηρούν άσβεστον τη φλόγα του λόγου και της παιδείας (κυρίως όταν δεν καίγονται).

Τι θα έκανε το, μεταξύ κομματικού και ιδεολογικού ευνουχισμού και lifestyle μιμητισμού, παρ’ημίν πλήθος τον έρημον Σωκράτην? Όχι δευτέρα, ούτε πρώτην ευκαιρία δε θα είχε. Αντιθέτως, παρατηρώ και ενταύθα το έθος παρ’ημίν του κατατρέχειν, προπηλακίζειν και ωθείν προς την έξοδον όντινα έχει αντίθετον άποψιν ή αντίληψιν ή απλώς ξεχωρίζει δια την αξίαν, όπως εσχάτως ο φίλος shareholder-cs. Ο οποίος βεβαίως χωρίς επ’ουδενί να ομοιάζει τω Σωκράτει, εβλήθη, εξ όσων αντιλαμβάνομαι, διότι παρείχε εν καταπληκτικόν ιστολόγιον .

Θλίψις έχει με. Τον Σωκράτην ποτίσαντες κώνειον και τον Ιησούν σταυρώσαντες λησμονούμε οι άνθρωποι ότι μια καλή ιδέα (σπάνιον γάρ είδος) δυνατόν να εμφανισθή εκεί και εν αυτώ που κανείς δεν περιμένει – και δι’όσους είμεθα βέβαιοι δια το δίκαιον των απόψεών μας αυτό σημαίνει το πρώτον αυτούς οι οποίοι δεν τις συμμερίζονται.

Μην πυροβολείτε τους έχοντας αντίθετον άποψιν, αι ιδέαι ουδέ καταγωγήν αναγνωρίζουν, ουδέ τίτλους, ουδέ εμπειρίαν, ουδέ χρήμα και κοινωνικήν θέσιν, ουδέ εξωτερικήν ευμορφίαν. Κι εάν δεν αναζητείτε την καλήν ιδέαν, χάνετε τον χρόνο σας.

Αισιοδοξείτε και καλά κέρδη

ΥΓ. Περί Λούλη έχω να πω τα εξής. Λόγω συμπαθείας προς τον piggy, εκανόνισα προ καιρού να δειπνήσω με σημαίνον στέλεχος της επιχειρήσεως. Εξ ου και έμαθα αυτά που απέστειλον δια προσωπικού μηνύματος εις τον piggy, την 28/9/2007 12:00:33 μμ, ως εμφαίνεται εν τω αρχείω του Capital.grεις τον προσωπικόν μου λογαριασμόν. Κατόπιν την Δευτέραν 1 Οκτωβρίου, είδον ανηρτημένο εις έτερον ομόσταυλον ιστολόγιον, μάλλον ακόμψως διετυπωμένον, ότι θα έπρεπε να αγοράσω Λούλη. Καίτοι πραγματικώς ευχαριστώ δια την συμβουλην, δοθέντος ότι εξ όσων εκέι αναγραφονται προήρχετο εκ του piggy μετά του οποίου η συζητησις εγένετο ολίγας ημέρας προηγουμένως διερωτώμαι μήπως υπάρχει κάποια παρεξήγησις εις την επικοινωνία. Τέλος πάντων, νομίζω πως καλόν είναι -και εύχομαι- να μη γίνονται οι εντυπωσιασμοί του πλήθους ακόμψως προς τρίτους- εμένα ή άλλους. Αυτά τα γράφω ανευ ουδεμίας τάσεως αντεκδικήσεως ή λογομαχίας, την οποίαν άλλωστε θα μπρούσα να έιχον κάμει τη Δευτέρα, ότε και προτιμησα να απέχω. Και βεβάιως δεν προτείνω ποτέ αγοραπωλησίας, απλώς μοιράζομαι πληροφορίας.

Κατά τα λοιπά διαπιστώνω απαντας σχεδόν βεβαίους και ομοφωνούντας δια το πυρετώδες της ανόδου. Καλώς, ωραίον πράγμα η ομοφωνία η εν χρησματιστηρίοις.